تاخیر گفتار در کودکان یکی از مشکلاتی است که ممکن است در روند رشد زبانی کودک دیده شود و باعث شود او دیرتر از همسالان خود شروع به صحبت کردن کند یا در بیان کلمات و جمله ها مشکل داشته باشد. سرعت رشد گفتار در همه کودکان یک سان نیست اما تفاوت قابل توجه با الگوی طبیعی رشد می تواند نیاز به بررسی تخصصی داشته باشد. تشخیص زود هنگام علت تأخیر و شروع گفتار درمانی در زمان مناسب نقش مهمی در تقویت مهارت های ارتباطی کودک دارد.
تاخیر گفتار به شرایطی گفته می شود که مهارت کودک در تولید صداها، کلمات یا جمله ها متناسب با سن او پیشرفت نکرده باشد. بعضی کودکان ممکن است درک خوبی از صحبت های دیگران داشته باشند اما نتوانند کلمات را به درستی بیان کنند. در برخی موارد نیز کودک علاوه بر مشکل در بیان در درک زبان و ارتباط با دیگران هم با چالش روبه رو است.
تفاوت میان تاخیر گفتار و اختلال گفتار یا زبان همیت زیادی دارد. گاهی کودک فقط کمی دیرتر شروع به صحبت می کند و با دریافت تحریک زبانی مناسب پیشرفت خوبی دارد. در مقابل برخی کودکان به دلیل مشکلات شنوایی، اختلالات رشدی، مشکلات عصبی یا عوامل دیگر به درمان تخصصی نیاز دارند.
به همین دلیل بهتر است والدین صرفاً منتظر نمانند تا کودک خود به خود شروع به صحبت کند به خصوص زمانی که چند نشانه هشدار به صورت هم زمان دیده می شود.
رشد گفتار و زبان یک روند تدریجی است و از ماه های ابتدایی زندگی آغاز می شود. کودک ابتدا با گریه، صداهای مختلف و واکنش به صدای والدین ارتباط برقرار می کند. سپس وارد مرحله تولید صداها، هجاها، کلمات و در نهایت جمله های پیچیده تر می شود.
با وجود تفاوت های فردی معمولاً انتظار می رود کودک در سنین مختلف مهارت های مشخصی را به دست آورد. برای مثال، در حدود یک سالگی بسیاری از کودکان شروع به استفاده از کلمات ساده می کنند. در حدود دو سالگی دامنه واژگان کودک افزایش پیدا می کند و استفاده از ترکیب های دوکلمه ای بیشتر می شود.
در سال های بعد کودک باید بتواند جمله های طولانی تر بسازد درخواست های خود را بیان کند و در گفت وگو مشارکت داشته باشد.
اگر کودک نسبت به همسالان خود اختلاف قابل توجهی در این زمینه دارد ارزیابی توسط متخصص گفتاردرمانی می تواند علت مشکل را مشخص کند.
تاخیر گفتار همیشه با یک نشانه مشخص دیده نمی شود. علائم آن با توجه به سن کودک و علت ایجاد مشکل متفاوت است. برخی از مهم ترین نشانه هایی که والدین باید به آنها توجه کنند عبارت اند از.
وجود یکی از این موارد به تنهایی به معنی وجود یک اختلال جدی نیست اما تداوم یا شدت گرفتن علائم بهتر است توسط متخصص بررسی شود.
تاخیر گفتار می تواند دلایل مختلفی داشته باشد. گاهی یک عامل مشخص باعث ایجاد مشکل می شود و گاهی چند عامل در کنار یک دیگر بر رشد گفتار و زبان کودک تأثیر می گذارند.
شنیدن صحیح صداها یکی از پایه های مهم یادگیری گفتار است. کودکی که صداها و کلمات را به خوبی نمی شنود ممکن است در تقلید و یادگیری آنها با مشکل مواجه شود.
کم شنوایی ممکن است مادرزادی باشد یا در اثر عواملی مانند عفونت های مکرر گوش، مشکلات گوش میانی یا سایر شرایط ایجاد شود. بنابراین بررسی شنوایی کودک در صورت وجود تأخیر گفتار اهمیت زیادی دارد.
کودکان برای یادگیری زبان به تعامل مداوم با والدین و اطرافیان نیاز دارند. صحبت کردن با کودک، پاسخ دادن به صداها و تلاش های ارتباطی او خواندن کتاب و بازی های کلامی می تواند فرصت های زیادی برای یادگیری ایجاد کند.
البته کمبود تعامل کلامی تنها علت تأخیر گفتار نیست و نباید همه موارد را به این موضوع نسبت داد.
یادگیری دو زبان به خودی خود باعث ایجاد اختلال گفتار نمی شود. کودکی که در محیط دوزبانه رشد می کند ممکن است واژگان خود را میان دو زبان تقسیم کند و الگوی رشد زبانی متفاوتی داشته باشد.
با این حال، اگر کودک در هر دو زبان دچار مشکل قابل توجهی باشد بهتر است ارزیابی تخصصی انجام شود.
برخی کودکان به اختلالات مربوط به تولید صدا، تلفظ، زبان بیانی یا زبان دریافتی مبتلا هستند. در این شرایط کودک ممکن است با وجود شنیدن و درک نسبی صحبت ها در بیان کلمات و ساختن جمله مشکل داشته باشد.
گفتاردرمانی می تواند با ارزیابی دقیق، نوع مشکل را مشخص کرده و برنامه درمانی متناسب با نیاز کودک ارائه دهد.
برخی اختلالات رشدی یا عصبی نیز می توانند بر مهارت های ارتباطی کودک اثر بگذارند. در این شرایط تأخیر گفتار ممکن است همراه با علائم دیگری مانند مشکلات حرکتی، شناختی، ارتباطی یا رفتاری دیده شود.
در چنین مواردی ارزیابی چندجانبه اهمیت بیشتری پیدا می کند.
یکی از نکات مهم در ارزیابی کودک دارای تأخیر گفتار توجه به وضعیت شنوایی است. ممکن است کودک نسبت به صداهای بلند واکنش نشان دهد اما همچنان درجاتی از کم شنوایی داشته باشد.
کودک برای یادگیری تفاوت میان صداهای گفتاری باید بتواند آنها را به درستی دریافت کند. اگر این فرآیند با مشکل روبه رو باشد یادگیری تلفظ و واژگان نیز ممکن است تحت تأثیر قرار بگیرد.
به همین دلیل در بسیاری از موارد بررسی شنوایی در کنار ارزیابی گفتار و زبان انجام می شود.
گفتاردرمانی یکی از مهم ترین روش های مداخله برای کودکانی است که در رشد گفتار و زبان با مشکل مواجه هستند. برنامه درمانی برای همه کودکان یکسان نیست و باید بر اساس علت و شدت مشکل تنظیم شود.
در جلسات گفتاردرمانی متخصص می تواند مهارت های مختلفی را تقویت کند از جمله.
کودک با تمرین های مناسب یاد می گیرد کلمات بیشتری را بشناسد و در موقعیت های مختلف استفاده کند.
اگر کودک کلمات را می شناسد اما نمی تواند آنها را در قالب جمله به کار ببرد تمرین های زبانی می تواند به تقویت این مهارت کمک کند.
در برخی کودکان مشکل اصلی تلفظ نادرست صداهاست. متخصص گفتاردرمانی می تواند تولید صحیح صداها را آموزش داده و با تمرین تدریجی استفاده درست از آنها را در کلمات و جمله ها تقویت کند.
گاهی کودک علاوه بر بیان در فهمیدن صحبت دیگران نیز مشکل دارد. در این شرایط تمرین های درمانی می تواند به تقویت درک کلمات، دستورها، سؤال ها و جمله ها کمک کند.
هدف گفتاردرمانی فقط این نیست که کودک کلمات بیشتری بگوید. کودک باید بتواند از زبان برای برقراری ارتباط، درخواست کردن، پاسخ دادن، بیان احساسات و مشارکت در فعالیت های اجتماعی استفاده کند.
والدینی که متوجه تأخیر در گفتار و زبان کودک خود شده اند می توانند برای ارزیابی و دریافت خدمات تخصصی به کلینیک جلفا مراجعه کنند و از بخش گفتاردرمانی این مجموعه استفاده کنند.
در گفتاردرمانی وضعیت گفتار، زبان و مهارت های ارتباطی کودک بررسی می شود و بر اساس نیازهای او تمرین ها و برنامه درمانی مناسب در نظر گرفته می شود. شروع درمان در زمان مناسب می تواند فرصت بیشتری برای تقویت مهارت های زبانی کودک فراهم کند.
اگر درباره تعداد کلمات کودک تلفظ، جمله سازی یا نحوه ارتباط او با دیگران نگرانی دارید بهتر است ابتدا علت مشکل مشخص شود و سپس مسیر درمانی مناسب انتخاب شود.
نقش والدین در کنار جلسات گفتاردرمانی بسیار مهم است. تمرین هایی که کودک در جلسات دریافت می کند زمانی تأثیر بیشتری خواهند داشت که مهارت های مورد نظر در خانه نیز تمرین شوند.
فعالیت های روزمره فرصت خوبی برای صحبت کردن با کودک هستند. هنگام لباس پوشیدن، غذا خوردن، حمام کردن یا بازی می توانید درباره کاری که انجام می دهید صحبت کنید.
به تلاش کودک برای صحبت کردن پاسخ دهید
اگر کودک کلمه ای را ناقص بیان کرد لازم نیست همیشه او را مجبور کنید همان لحظه آن را چندین بار تکرار کند. بهتر است شکل صحیح کلمه را در قالب یک جمله طبیعی به او ارائه دهید.
برای مثال اگر کودک می گوید آب می توانید بگویید آب می خوای؟ بیا آب بخور.
کتاب های تصویری به کودک کمک می کنند کلمات جدید را در کنار تصاویر یاد بگیرد. درباره تصاویر سؤال بپرسید و اجازه دهید کودک با اشاره کلمه یا جمله پاسخ دهد.
سؤال های متناسب با سطح زبانی کودک باعث می شوند او فرصت بیشتری برای صحبت کردن داشته باشد. بهتر است در ابتدا از سؤال های ساده استفاده کنید و به تدریج آنها را دشوارتر کنید.
تماشای تلویزیون، تلفن همراه یا تبلت نمی تواند جای تعامل واقعی با والدین و همسالان را بگیرد. کودک برای رشد زبان به ارتباط دوطرفه نیاز دارد.
فشار بیش از حد ممکن است باعث کاهش انگیزه کودک برای برقراری ارتباط شود. بهتر است محیطی ایجاد شود که کودک در آن احساس امنیت کند و برای بیان خواسته های خود فرصت داشته باشد.
مدت زمان درمان برای همه کودکان یک سان نیست. برخی کودکان در مدت کوتاهی پیشرفت قابل توجهی نشان می دهند در حالی که برخی دیگر به جلسات طولانی مدت و تمرین مستمر نیاز دارند.
عوامل مختلفی مانند علت تأخیر، سن کودک، شدت مشکل، همکاری کودک، میزان تمرین در خانه و وجود مشکلات همراه بر روند درمان تأثیر می گذارند.
به همین دلیل نمی توان بدون ارزیابی دقیق مدت زمان مشخصی برای درمان تعیین کرد.
لزوم گفتاردرمانی به علت و شدت مشکل بستگی دارد. اگر کودک تنها کمی از همسالان خود عقب باشد و سایر مهارت های ارتباطی او مناسب سنش باشد متخصص ممکن است ابتدا روند رشد او را بررسی کند و تمرین های خانگی پیشنهاد دهد.
اما در مواردی که تأخیر قابل توجه است پیشرفت کودک متوقف شده یا مشکلات دیگری مانند ضعف درک زبان، تلفظ، شنوایی یا ارتباط وجود دارد گفتاردرمانی می تواند نقش مهمی در بهبود مهارت های کودک داشته باشد.
سن دقیق به تنهایی معیار کافی نیست و روند کلی رشد کودک اهمیت دارد. اگر کودک در مقایسه با همسالان خود اختلاف قابل توجهی دارد یا مهارت های ارتباطی او پیشرفت نمی کنند بهتر است ارزیابی تخصصی انجام شود.
ممکن است تفاوت هایی در میانگین رشد گفتار دختران و پسران دیده شود اما نمی توان دیر حرف زدن را صرفاً به جنسیت کودک نسبت داد. تأخیر قابل توجه نیاز به بررسی دارد.
بله. کم شنوایی می تواند یادگیری صداها، کلمات و تلفظ صحیح را دشوار کند. به همین دلیل بررسی شنوایی در بسیاری از کودکان دارای تأخیر گفتار اهمیت دارد.
دوزبانه بودن به تنهایی باعث اختلال گفتار نمی شود. ممکن است الگوی استفاده کودک از واژگان در دو زبان متفاوت باشد اما اگر مشکل زبانی قابل توجهی وجود داشته باشد بهتر است کودک ارزیابی شود.
بله. بازی تعاملی فرصت مناسبی برای آموزش کلمات، درخواست کردن، پاسخ دادن، نوبت گیری و جمله سازی ایجاد می کند. بازی هدفمند یکی از فعالیت های مفید برای تقویت ارتباط کودک است.
تاخیر گفتار در کودکان می تواند دلایل مختلفی داشته باشد و همیشه به معنی وجود یک اختلال جدی نیست. با این حال زمانی که کودک در تولید کلمات، جمله سازی، درک زبان، تلفظ یا برقراری ارتباط نسبت به سطح مورد انتظار سن خود مشکل دارد بهتر است منتظر ماندن را جایگزین ارزیابی تخصصی نکنیم. بررسی شنوایی و ارزیابی گفتار و زبان می تواند به مشخص شدن علت کمک کند. در صورت نیاز به درمان، گفتاردرمانی با تمرین های متناسب با شرایط کودک به تقویت مهارت های ارتباطی او کمک می کند. برای ارزیابی و درمان نیز می توانید به کلینیک جلفا مراجعه کرده و از بخش گفتاردرمانی این کلینیک بهره مند شوید.

